Maio 24, 2008

Garabatos i Rodadeiras (5)

[CUNTINAÇON]




SALIDA


Ls animales stan spalhados pula sala. Se fur possible, cada un debe de lhebar la sue rodadeira i l sou garabato. Se nun fur a rodar, lhieba-la na mano ó anfilada pul cachaço. Anquanto fálan ban-se achegando de l trabiado, mas debagar.



Todos

Cada un dá l sou grito, mui fuorte, de l cantico ó de l sítio de la sala adonde stá. L grito ye repetido, cada beç mais alto, dues ó trés bezes. Até puode ser ajudado cun sonidos grabados.


Macaco

Ye fiesta, naide se squeça,
You trouxe l bombo cumigo
Bamos antes que caleça
La calor ye un castigo

Toca un bombo.


Burro

Ah camarada cabalho,
Nun tenes ua pomada
Tengo las patas an calho,
Só por dar tanta patada.


Todos

Cantando

OhOh!
OhOh!
OhOh!


Girafa

Sou you quien boto ls foguetes
Q’han-de chegar a las streilhas!


Todos

A las streilhas?

Cantando

OhOh!
OhOh!
OhOh!


Cabalho

I you agarro las canhas
I fago ua carga deilhas.


Todos

Canha, canhada, canhal,
Mas que grande chabascal.

Cantando

OhOh!
OhOh!
OhOh!

Antretanto dében de tener chegado al trabiado. Ban cantando siempre la mesma cantilena até todos chegáren alhá. De repente páran i ampéçan todos a çcutir uns culs outros, cada beç mais alto, nua grande algazarra.


Lhion

Calhados! Naide s’antende
Se nun houbir rei ó roque.


Todos

Roque, roque, roque!
Roque, roque, roque!


Lhion

Rei, rei, rei!

Todos dan grandes risadas.


Alifante

Que seia la rodadeira
Que tenga l nuosso reinado.


Perro

Nun digas tan grande asneira:
Debe ser l garabato!


Raposa

Rodadeira faç andar
Palantre la nuossa bida.
Nun mos podemos quedar
Porque hai siempre ua salida.


Todos

Cantando

Nun mos podemos quedar
Porque hai siempre ua salida.


Pita

Nun sabe par’onde bai
La ruodra sin garabato.


Parra

Spierto cumo el nun hai.
Ye bun pie, melhor çapato.


Cochino

Un sin outro nun son nada,
La fuorça stá n’ounion:
Ben de nós, nun mos ye dada,
Nun bonda tener rezon.


Todos

Cantando

Asperar nun stá na moda
Roda, roda, rodadeira.
Nun hai bendímia sin poda,
Segada sin sementeira.

Hai que fazer ls caminos
Onde bamos caminar
Fazemos nuossos destinos
Cun nuossa ruodra a rodar.

Asperar nun stá na moda
Roda, roda, rodadeira.
Nun hai bendímia sin poda,
Segada sin sementeira.

L mundo nun naciu feito
Ten que star siempre a crecer
Hai que rodar, seia a dreito,
Seia arressaios fazer.

Asperar nun stá na moda
Roda, roda, rodadeira.
Nun hai bendímia sin poda,
Segada sin sementeira.

Cad’un de sou mal se queixa
I talbeç tenga rezon,
Mas maior ye l mal que deixa
Asperar la seluçon.

Asperar nun stá na moda
Roda, roda, rodadeira.
Nun hai bendímia sin poda,
Segada sin sementeira.


Ban todos salindo i cantando la cantiga i acaba l quelóquio quando todos acabáren de salir.


FIN




Dezembre de 2001

Fracisco Niebro




Maio 18, 2008

Garabatos i Rodadeiras (4)



[CUNTINAÇON]



3º QUADRO

L GARABATO SIN RUODRA



Stá un lheiron sentado a ua mesa a ler un lhibro, cun oclos i todo. A las bezes, lhebanta la cabeça i queda-se a pensar, abanando la cabeça. Apuis torna a la lheitura.



Lheiron

Bamos a pensar: anton,
Se son tan spiertos ls ratos,
Muito mais ye un lheiron (apunta para el)
Subretodo cun çapatos.


Albanta-se i dá ua buolta, parando a las bezes, a modo de star a pensar. Apuis, derigindo-se al público.


Sabeis porque creci tanto
I ls ratos quédan pequeinhos?
L miu celebro ye un spanto,
L de ls ratos ye un cermeinho.


Mirai bien ls mius bigotes,
Naide hai mais grande quen you!
Anque tenga alguns calotes
Pa qualquiera lhado bou.


Dá mais ua buolta. Apuis para i diç.


Cun esta mie fortaleza,
Nun era muito se fura
Rei de tod’essa bicheza:
Naide ten la mie altura!?


Nesto entra la girafa, cun un cachaço mui alto. Bai andando debagar i mirando pa to ls lhados. L lheiron, quando bei la girafa, queda mui admirado i cheno de miedo. Anquanto la girafa bai andando el bai tamien andando atrás deilha, siempre mirando pa riba i abanando la cabeça de modo que nin bei por adonde anda i sbarra-se acontra la girafa.


Girafa


Quien s’atirou contra mi?
Un cínfano rui, talbeç...


Quier mirar para baixo mas l cachaço stá tan alto que bate cula cabeça an riba i nun cunsige ber grande cousa.


Mas pa que tanto creci?
Ambeijo la pequenheç!


Ah, quien me dira porbar
Yerba berde de ls caminos!
Assi scusaba d’andar
Culas nubres ne ls çofinos.


L lheiron yá nun aguanta mais i zmaia, stendendo-se ne l suolo. La girafa cuntina a andar, tropeça ne l lheiron i cai-se. Apuis de caida queda mui spantada de chegar cul çofino al suolo. I mirando pa l lheiron.


Á! Cumo l mundo mudou
Cumo quedei demudada:
Bou-me a quedar cumo stou,
Pus stá-se melhor deitada.


Entra la raposa a ler un lhibro i bai-se rindo an grandes risadas. Senta-se na mesa i cuntina a ler i a dar risadas. Apuis albanta-se i diç:


Raposa

Diç eiqui que spierta sou:
Nunca nesso habie pensado...
Mas quien assi m’ambentou
Staba, por cierto anganhado.


Dá mais uas risadas i apuis cuntina:


Ind'onte antrei nun polheiro
Pa comer uas pitaças:
Cumo nun se bie l nieiro,
Anchi-me de galhinaças.


Apuis, apertando la barriga culas manos i drobando-se al para lantre:


Quedei cun sfuira i fastiu,
Que nin m’aguanto de pies.
Até l duonho, mal me biu,
Me matou a cuntapies.


Dito esto deita-se ne l suolo a spernear, agarrada a la barriga.

Entra l Lhion, bestido de rei, cun ua corona na cabeça. Bai andando, passando por riba de ls animales que stan deitados. Apuis anrabia-se i atira cula corona al solo, dezindo:


Lhion

Yá stou farto de ser rei
Farto de nun mandar nada:
Naide respeita mie lei,
Todos fázen caçuada.


Quejírun democracie
I todo fui mui lhimpico:
Para botos houbo un die
Botei por todos, solico.


Agora nun quieren botos
P’eilegir quien you comer:
Yá tengo ls çapatos rotos
De atrás deilhes correr.


L macaco entra i mal bei l lhion ampeça-se a rir cun grande algazarra i dando saltos i gritos cumo fázen ls macacos. Apuis diç deregindo-se al lhion:


Macaco


Anton tu q’ries q’abaixara
De l’arble pa me comeres?
Só falta que s’achegara
L’auga pa tu la buberes.


Mira, you sou eilegante
De saltar de galho an galho.
Se me spercato, nistante
Acontra l suolo me spalho.


Por esso ando alancado,
Mas nun ye menos berdade:
Nunca há-de haber un mercado
Que benda la lhibardade.


L macaco pon-se a saltar i a cantar:


Nunca há-de haber un mercado
Que benda la lhibardade.
Nunca há-de haber un mercado
Que benda la lhibardade.


Entra la queluobra de rastros. Mas l macaco nun para de cantar la mesma cantiga. A cierta altura la queluobra diç:


Queluobra


Tu bien falas... tenes pies!
Ai cuitadica de mi,
Siempre a arrastrar-me to ls dies...
Por esso quedei assi...


L macaco cuntina cula cantiga, repetida cumo se fura ua cantilena. La queluobra i ls outros, yá fartos de l oubrir:


Todos


Calha-te!


Queluobra


El stá boubico
I canta de mala gana:
Hai que fazer pul corpico,
La lhibardade nun mana.


Todos


Hai que fazer pul corpico
La lhibardade nun mana.
L que nin custa un cachico
Nun se defende cun gana.


Queluobra


You sou lhibre a arrastar


Zebra


You cul bafo a fazer nubres


Raposa


Ai que me bou a sfuirar


Lheiron


I you, será que çcubres?


Lhion


Hai que fazer pul corpico


Todos


La lhibardade nun mana
L que nin custa un cachico
Nun se defende cun gana.


Cada un ten sou camino,
Cad’un la sue lhibardade,
Cada bida ye un hino
Se ye lhibre de berdade.


Sálen todos cantando.


(cuntina)

Maio 17, 2008

Garabatos i Rodadeiras (3)



2º QUADRO

L GARABATO SPABILADO


Stan deitados no trabiado ua baca, un cabalho, un cochino i un gato. La baca stá a remenar i a las bezes ourreinha; l cabalho a cada cachico albanta-se, dá ua corridica i relincha; l cochino ronca; l gato mia. Todos fázen algo, anterbalamente, mas sin dezir palabra.

Al fin dun cierto tiempo entra l lhobo. Dá ua buolta al redor de ls animales que stan deitados i bai ouliando. Apuis de dar dues buoltas i mirar bien pa cada un, buolbe-se pa l público.


Lhobo

Que grande porblema achei:

Qual deilhes bou a comer?

Parécen duros. Nun sei

Se sou capaç de ls rober.


Mira para eilhes, mas estes nin míran par’el. Apuis ampeça a apuntar culs dedos cumo quien stá a dezir ua cantiga de ls ninos a ber an quien calha qual deilhes bai a comer. La cuntaige acaba ne l gato.


Este nun chega al caneiro...

Ye bien pequeinho, l cabresto!

Bou-lo a comer mui delgeiro

El nun sufre i sou hounesto.


L lhobo buolbe-se i atira-se al gato pa l comer. L gato nin se defende. Anton l lhobo deixa-lo i diç:

Tenes de luitar, dar mios,

Senó nun me sabes bien.

I bós? Fazei d’einemigos,

Lhuitai por el tamien.


L cochino dá un ronco fuorte, mas sin s’albantar.


Cochino

Deixa l garoto, mazmárria!

Nun bés que stá a rezar

Pa curar ua caçcárria?

Purmeiro ten’s de pensar:


Yá só ten cuornos la baca,

Caçcanhetes l cabalho,

You mais pareç’ua staca,

Nanhun paga l tou trabalho.


L lhobo pon-se a mirar par’eilhes. Apuis dá ua buolta ancolhendo ls ombros, sin saber l que há-de fazer. Anton l gato pon-se atrás del debarico, apuis dá un mio mui fuorte i l lhobo spanta-se i ampeça a fugir de miedo.


Gato

Mira que un rato comi

Caçado nua rateira.

Mas sabes l qu’angolhi?

Remédio de caganeira.


La baca, l cabalho, l cochino i l gato dan grandes risadas, cada un a la sue maneira. L lobo, mui spantado, bai-se ancostando a ua squina cun miedo.


Cochino

Ten cuidado, bien t’abiso

La bida stá cumplicada.

Por esso, se tenes siso,

Melhor ye nun comer nada.


Grande risada.


Baca

Sabes quei ye l’arbicida

Que seca yerba i las binhas?

Pon-me mala i ancolhida,

Ne ls cuornos faç-me cuçquinhas!


Grande risada.


Cochino

Ten cuidado, bien t’abiso

La bida stá cumplicada.

Por esso, se tenes siso,

Melhor ye nun comer nada.


Grande risada.


Cabalho

You fiç ua ouparaçon

Dua patada que dei

Quedei fuorte i balenton

Fierro ne ls ussos botei.


Grande risada.


Cochino

Ba, bai-te a aguçar ls caneiros

Ne ls xeixos de la ribeira.


Grande risada. Bolbendo-se pa l público.

Ls lhobos stan mui biqueiros

Yá todo le faç denteira.


L lhobo bai-se ambora cul rabo antre las piernas, mas nun chega a salir, quedando nua punta.
Ls mesmos animales déitan-se cumo ne l prencípio, repetindo-se ls feitos de cada un.
Al fin dun cierto tiempo entra ua zebra a abrir-se-le muito la boca i a spreguiciar-se. Quando ls bei ampeça a cuntá-los. Mas eilhes nin míran pa la zebra.


Zebra

Burro, cochino, cabalho.

L que faç eiqui un gato?


Cuntina a spreguiçar-se i a abrir la boca.

Drumi tanto, fiç un calho

I até perdi un çapato.


Cabalho

Falando pa la Zebra.


Até ls burros proua ténen

I a las riscas yá se píntan.

Nas nuobas modas que bénen

Inda hai muitos que se fíntan.


Zebra

Dás patadas cula boca,

Nin sabes a quantas andas.

Deregindo-se a todos.

Porque bos meteis na toca,

Se to l mund’anda an bolandas?


Cochino

Pa l gato


Mira cumo fala bien.


Gato

Mas adonde habemos d’ir?


Baca

Esso digo you tamien.

L que stará pa benir?


Zebra

Lhebantai-bos, spabilai-bos,

Pensai por buossa cabeça.

Lhebantai-bos, spabilai-bos,

Ye assi que todo ampeça.


L lhobo sal dalhá de trás i ben andando para an pie de ls outros i deregindo-se a eilhes.


Lhobo

Lhebantai-bos, spabilai-bos,

Pensai por buossa cabeça.

Lhebantai-bos, spabilai-bos,

Ye assi que todo ampeça.


Cochino


Pa l gato.


Alhebanta-te i spabila-te,

Pensa pula tue cabeça.

Alhebanta-te i spabila-te,

Ye assi que todo ampeça.


Cabalho

Pa la baca


Albanta-te i spabila-te,

Pensa por la tue cabeça.

Albanta-te i spabila-te,

Ye assi que todo ampeça.


Zebra

Cantando


Nunca nada stá perdido

Siempre hai puortas par’abrir,

Siempre un remédio scundido:

Solo hai que lo çcubrir.


Todos

Cantando


Lhebantai-bos, spabilai-bos,

Pensai por buossa cabeça.

Lhebantai-bos, spabilai-bos,

Ye assi que todo ampeça.


Zebra

Cantando


Quando nada se cumpon

I la fraqueza mos truoça,

Hai siempre ua seluçon:

Fazer de fraqueza fuorça


Todos

Cantando


Lhebantai-bos, spabilai-bos,

Pensai por buossa cabeça.

Lhebantai-bos, spabilai-bos,

Ye assi que todo ampeça.


I assi acaba l 2º quadro, cun todos a cantar. Al modo que ban cantando ban-se ponendo dreitos i cantando cada beç mais alto.


[CUNTINA]




Maio 02, 2008

Garabatos i Rodadeiras (2)

(cuntinaçon)




1º QUADRO

L AMBELHIGO NUN SIRBE DE RODADEIRA


Burro

Entra mui cargado an cena, meio alancado. Dá ua buolta i quaijeque se deixa caier. Apuis, senta-se mas sin atirar cula carga. I al modo que fala bai-se deixando derrear cula carga.

Ai! Cumo stou de cansado,

Que fame tan grande tengo!

Só sonho cun berde prado.

Yá nin sei d’adonde bengo.


Oube-se un rugido a modo passos. L burro quier-se lhebantar, mas nun ye capaç.

Benerá ende l miu amo?

Traio cargas há tant’anho!

Mas porrada i palha seca

Ye todo quanto you ganho.

Entra l perro a fariar l suolo, i dá la buolta sin lhebantar l çofino. Cumo nun bei por adonde bai sbarra-se acontra l burro i bota-lo abaixo cula carga, fazendo un stelondro mui grande.


Burro

Tu nun bés por adonde andas?

Parece que perdiste algo...


Perro

I tu porque nun dezandas,

Pus cuorres más do qu’un galgo?


Burro

Anquanto tenta lhebantar-se. Alhá se lhebanta i bai salindo, mas torna a caier assi que acaba de falar.

Nunca un burro ten çcanso ...

Yá nun aguanto la carga.

Aceitei todo, fui manso,

I esta bida ye la paga.


Perro

Ai quien me dira ser burro,

Muita yerba hai pulas bordas!

You fiç-me an pieles i çurro,

Só las sanchas quédan gordas.


L perro bai dando buoltas a fariar l suolo.

Mas que andaba you a achar,

Cula cabeça amarrada?

Afize-m’a fariar,

Inda que nun ache nada.

Éntran l parra i la pita a çcutir subre quien pon ls uobos mais grande i melhores. Fázen géstios un pa l outro.


Parra

Ls mius uobos son pipudos

Mas ls tous son carraspudos.


Pita

You pongo uns uobos pimpones

Son guiros ls que tu pones


Parra

Pus tu nin sabes nadar...


Pita

I tu mal puodes andar...


Parra

Tengo prumas más galanas.


Pita

Las mies son todas armanas.


Perro

Mui anrabiado i a modo lhadrando pa la parra i pa la pita.

Calhai-bos! Agora l fário,

Yá nun sei adonde l pus!

Yá nun bonda l miu calbário

I inda aturar estas dues!


L perro cuntina a fariar i la parra i la pita cuntínan a çcutir cun muitos géstios, mas sin naide las oubir.

Nesto entra l cordeirico, mui pensatible i bai andando al redror. Ls outros, quando l béien, míran uns pa ls outros i apuis pónen-se todos a andar al redror atrás de l cordeirico. Este a las bezes para i todos ls outros páran atrás del. A cierta altura bai dezindo debagar i siempre pensatible, lhebantando l dedo, falando solico, cumo se naide stubira alhi. Para para falar, anda, pára, tornar a andar...


Cordeirico

Mi mai fui pa las arribas,

You perdi-me de l ganado,

Todo por bias las chibas.

Eiqui stou mais çcansado:


Puodo quedar a pensar

Até que ls dientes me náçan.

Se l lhobo ende passar

Las eideias nun se cáçan.


Eiqui buolbe-se al para trás i bei ls outros todos i ampeça-se a rir cun muita fuorça, cumo se stubira a berriar. Apuis, falando para eilhes, anquanto bai dando passos a las arreculas i parando de beç an quando. Ls outros ban atrás del, mas apuis tamien se pónen a las arreculas:

Ua pita, pata, perro,

L mund’anda al para trás,

I todo parece un erro,

Cumo l burro de tiu Brás.


Burro

Boziando de l sítio adonde stá, meio caído ambaixo la carga, cuidando que l cordeirico stá a falar par’el.

Yá m’albanto! yá m’albanto!

Quien fui que chamou por mi?

Mirai que nun me perdi

I inda cula carga aguanto.


Al dezir esto, l burro deixa-se caier. Ls outros rien-se todos muito. Apuis páran i cuntínan a andar a las arreculas, siempre al redror.

Nesto sinte-se un rugido mui fuorte que bai oumentando. Entra un alifante i para a meio de l trabiado: ls outros ban andando al redror del, culs uolhos mui arregalados, i tamien l alifante bai rodando mas sin salir de l sítio.


Cordeirico

Falando baixico pa la pita i la parra, mas apuntando al alifante.

Que dientes tan grandes ten!

I ua mangueira na punta!

Será un lhobo que ben

De yá regar la sue huorta?


Pita

Falando pa la parra

Águila ó cuorbo talbeç ...

Bien grande l’uobo onde caba...!


Parra

Falando pa la pita

Yá biste bien la sue teç?

Que grande boto eilha daba!


Perro

Agarrando-le la tromba al alifante

Se tubira la tue tromba,

Fariaba até las streilhas.

Bamos a ber quien mais zomba?

Amprestas-me las oureilhas?

Ríen-se todos. Apuis cuntínan todos a andar al redror de l alifante. Anton este ampeça a cantar, mas sin parar d’andar al redror.


Alifante

Cantando

Yá bou quedando mei boubo

De siempre andar al redror:

De ls oubidos yá nun oubo,

Na tromba tengo un delor.


Todos

Cantando

Parra, pita, burro, perro,

Onde stá l nuosso erro?

Parra, pita, burro, perro,

Onde stá l nuosso erro?


Alifante

Cantando

Onde queda la salida

Desta ruodra que nun pára?

Tengo la puorta perdida,

Quedei sin uolhos na cara.


Todos

Cantando

Parra, pita, burro, perro,

Onde stá l nuosso erro?

Parra, pita, burro, perro,

Onde stá l nuosso erro?


Cantando, siempre al redror, cai l panho pa l fin de l purmeiro quadro.


[CUNTINA]



Abril 18, 2008

Garabatos i Rodadeiras (1)



Por Fracisco Niebro


GARABATOS I RODADEIRAS

Quelóquio an trés quadros, cun antrada i salida

Dezembre de 2001





Colaboraçon


Alunos de l 7.º anho de la Scuola EB23 de Sendin, anho letibo de 2001-2002, i l sou porsor de mirandés Carlos Ferreira



[Yá publicado ne l jornal L PAULITEIRO, de la Scuola EB23 de Sendin, 2002]





Figuras, scolhidas puls alunos

Alifante

Burro

Cordeirico

Perro

Parro

Pita

Baca

Cabalho

Cochino

Gato

Lhobo

Zebra

Girafa

Lheiron

Lhion

Macaco

Queluobra

Raposa




ANTRADA

Éntran na sala bários animales, un de cada beç, a rodar sue rodadeira cun defrentes garabatos. Quando cada un chega a la frente apresenta-se, culs bersos que bénen a seguir, i apuis sal outra beç a rodar cula rodadeira. La orde d’antrada puode ser cumo eiqui stá apresentada ou outra qualquiera, cunsante l regrante ache melhor. Tamien puode adaptar a menos figuras s’acauso l númaro d’alunos fur mais pequeinho.

Las rodadeiras puoden ser mui defrentes uas de las outras. Uas dében de poder rodar i outras nós; uas cun garabato i outras sin el; uas grandes i outras mui pequeinhas; de defrentes materiales. L eidial era que nun houbira dues armanas.




Alifante

You sou l galano alifante

Cun dientes cumo stadulhos

Tengo ua tromba gigante

I uolhos cumo dous bulhos


Burro

Spierto cumo you nun hai

Por esso me cháman burro

Se la carga se me cai

Boto-me a correr i zurro


Cordeirico

Yá bistes bien la mie lhana?

Claro, sou l cordeirico

I quando bos dá la gana

Comeis-me bien assadico


Perro

Fago lhiebres i coneilhos,

A las bezes tamien erro

Drumo na rue, an corteilhos,

I lhiebo bida de perro


Parra

You sou la parra, parreca,

Fui you q’ambentei las praias

Mas sou lhebada de la breca

I nado siempre de saias


Pita

Pongo uobos redundicos

Tengo prumas queloridas

Que déixan ls galhos boubicos

Culas cristas astrebidas


Baca

Ponírun-me estes dous galhos

Mas nunca botórun fuolha

Mas ir a parar als talhos

Nun ye bida que se scuolha


Cabalho

Se me fázen relinchar

Quando me spétan la spora

Pongo-me a scatrapulhar

Cumo me bedes agora


Cochino

Siempre acabo anchouriçado

Nun m’adelantra grunhir

Sou un cochino asseado

Cheiroso se you quejir


Gato

Sou l gato de siete bidas

Stou scumioso de ratos

Pus agora las comidas

Até las pónen an pratos


Lhobo

Dízen que yá nun eisisto

I naide gusta de mi

Quando la piele me bisto

Quedo un lhobo malo, assi (oulia)


Zebra

Sou zebra i nun sou burro,

Mas siempre era cunfundida

Ye por esso que nun zurro

I stou de riscas bestida


Girafa

Claro que sou la girafa,

Bonda ber l miu cachaço:

Lhargo cumo ua garrafa

L cuorpo feito un anchaço.


Lheiron

Cumo lheiron bien criado

Até meto miedo als gatos

Cul miu rabo bien tratado

Mando ne l mundo de ls ratos


Lhion

You bien pongo la corona

Mas naide de mi faç couso

Yá nun sou lhion, sou lhona,

Sin un palácio i sin pouso.


Macaco

Gusto de las macacadas

Fago trites, cambadielhas,

Uso calças amprestadas

Pa nun caier nas sparrielhas


Queluobra

Sou lharga cumo un sobeio

Tamien me fago an nobielho

Ancanto todo l que beio

Mas yá tengo l fário bielho


Raposa

Todos cúidan que sou fina

Todos stan mui anganhados:

Spreito l miedo an cada squina

Que ls perros son açomados.


[cuntina]




Março 26, 2008

L Barbeiro que dou an Doutor 3

quelóquio de Carlos Ferreira





III ATO



Apersentadora — Anton! L que bos dixe you? Cada beç stais a gostar mais, nó?!

Apersentador — Nun adelantra, esta manha yá naide la tira. Buono, este último ato passa-se ne l anho dous mil i dieç. Nun sei cumo hai giente capaç d’adebinar l feturo! Mas neste quelóquio nun falha.

Apersentadora — Nesse tiempo, las gientes nuobas yá nun percísan de quedar a trabalhar nas grandes cidades. Yá puoden benir a anstalar-se nestas nuossas tierras i fazer la sue bida aqui.

Apersentador — Nesso nun me finto you. Buono! Anton cumo iba a dezir, Lice Lindaixa casou-se cun Manuol Melufa. Eilha formou-se i adoutorou-se no stranjeiro an biologie — botánica, recursos andógenos i framácia —, quier dezir : trabalha subre las yerbas de la nuossa region para ua grande ampresa, que faç remédios.

Apersentadora — Lice cumo era ua ambestigadora de renome anternacional, mui fuorte, mui fuorte, i habie muitas ampresas que la querien, oubrigou la ampresa para adonde fui a trabalhar a muntar un laboratório de pesquisa de las yerbas an Sendin.

Apersentador — Essa ampresa daba amprego a muita giente i pagaba bien. Mas, cumo diç l outro, era preciso coincer las yerbas.

Apersentadora — Manuol Melufa, specializou-se an medecina generalista, ne l stanjeiro, i outeliza remédios naturales que fabrica la mulhier i técnicas mui abançadas para sanar. Abriu un grande cunsultório an Sendin i ben giente de to l lado aqui a consultá-lo. Ye un doutor mui afamado

Apersentador — Ls bielhos, que stában no cielo, nien acraditában.

Apersentadora — Para saber l restro, teneis que quedar até al fin.




1° CENA

(Dun lado de la cena tenemos l laboratório de Lice Lindaixa i doutro lado tenemos l cunsultório de Manuol Melufa. Lice Lindaixa trabalha cun las sues yerbas, a fazer remédios. Ten bárias yerbas spalhadas anriba dua mesa, i uas caixas cun tabuletas de letras gordas, cun nomes de yerbas daqui. Cun eilha staba tie Marie Concha, que yá era bielha i conhecie ls nomes de las yerbas an Mirandés.)

Lice Lindaixa — Nunca pensei que habisse tanta yerba defrente. You pensaba que yá las conhecie a todas, mas nó. Antre buonas i ruis yá tengo mais de mil.

Tie Marie Concha — I eilha yá nun fui a scabar binha, senó ye que deziedes! Agora yá solo bótan l remédio, yá naide quier scabar. Mas hai anhos, por tarde, bénen uas yerbas! Ampossible eilhas nun tubíssen benido ne l frasco de l remédio!

Lice Lindaixa — Ai! i porque diç esso ?

Tie Marie Concha — You sei alhá! Parece que antes de haber l remédio naide habie bisto dessa muxinga. Por eisemplo: aqueilhes foguetes, que bénen por tarde, naide ls zlenta. Quantos mais s’arríncan mais nácen. I, s’ua pessona ls deixa, fázen-se cumo aljarudes.

Lice Lindaixa — Aljarudes?! Á tie Marie, l que son aljarudes?

Tie Marie Concha — Pus you sei alhá! Ye berdade que dezimos assi, quando ciertas yerbas subírten por riba d’un, mas nun conheço nanhue yerba cun esse nome.

Lice Lindaixa — Á tie Marie, cumo se cháman estas quatro yerbas aqui?

Tie Marie Concha — Esta son pimpilros, estes son cachapeiros, estes son marrolhos i esta ye palitária.

Lice — I estas yerbas antigamente serbien para algue cousa?

(Lice, anquanto tie Concha falaba, iba screbindo nun bloco)

Tie Marie Concha — Mire ls cachapeiros, ye ua yerba mui çprézio. Solo serbien para dar cabo de las costielhas a arrincar-los, nun habie animal que ls comira.
Ls pimpilros inda se podien dar als coneilhos i las mulas comien-los, mas quando habie que ls arrincar dában trabalho cumo l restro.
Ls marrolhos, quaije solo médran ne ls caminos an pie de las paredes i serbien para queimar an la fogueira de San Juan. Botában un cheiro tan buono!
La palitária, habie giente que fazie chá, mas you nun sei para que malzina serbie. Anda q’eu le hei-de preguntar a tie Lucinda Ambelga, eilha debe de saber.

Lice — Mire i nas huortas, nun habie yerbas buonas para fazer salir la rata dalhá ?

Tie Concha — Nó mas si habie! Mas you nesso nunca acraditei muito. Dezien que tenendo alhá uns castanheiros brabos nun daba la rata, mas solo l cheiro daqueilho ambolcaba. Habie outros que tenien outras yerbas, mas esso you nunca liguei.

Lice — I las bordelagas, nun fazie salada deilhas? Nun las botaba ne l caldo?

Tie Concha — Bordelagas ne l caldo?! Á mulhier, deixai-me desso. Bordelagas solo pa ls cochinos. Habie ua tie de baixo, chamában-le tie Algarabia, que si fazie salada deilhas, mas la giente d’acá l’única comida de cochino que come son patatas.

Lice — Mire tie Marie, i aqui esta parte desta flor cumo se chamaba ?

Tie Concha — Bós tamien poneis cada sacadielha?! Pus you sei alhá! Yá ye meidie, yá me bou. Tengo que fazer l almuorço pal miu Antónho. Bá, até lougo.

Lice — Até lougo tie Marie, you tamien yá bou a ir.




2° CENA

(Manuol Melufa stá sentado ne l sou cunsultório, a ber cousas ne l cumputador. Apuis albanta-se bai até la puorta i manda antrar la purmeira pessona.)


Manuol Melufa — António Alves Pimentão! (Entra tiu Antonho Papialgo i senta-se .)

Tiu Antonho Papialgo — Buonos dies Sr. Doutor Manuol. Yá nun me conhece ó nó?

Manuol — Buonos Dies, anton nun habie de conhecer?! Sodes tiu Antonho Papialgo. Inda bos cortei uas poucas de bezes l pelo na barbarie de tiu Bulmiro Faca Aguçada.

Tiu Antonho Papialgo — Faca Aguçada, Dius l tenga an çcanso! Quien habie de dezir que el, l Melufa de la barbarie de Faca Aguçada, habie de chegar a un doutor assi apilarado desta maneira. Diç que tols dies, ten esto cheno de giente. You nunca tenie benido acá, mas hoije quedei barado. Alhi na sala de spera, hai de todo: spanholes, pessonas de baixo, franceses, angleses, mais raças que you sei alhá. Nin pa ls farrapos de Miranda ben tanta giente!

Manuol — Anton essa salude, que tal bai ?

Tiu Antonho — Mire, tengo un delor aqui nas cuostas, que até me custa a arcar. You inda pensei que fusse zmanchado, mas yá me puxei dues bezes i nun hai maneira de me passar.

Manuol — Deitai-bos de cuostas aqui. (Tiu Antonho deita-se na cama de cuostas. L doutor scuita-lo, agarra l rato de l cumputador i passa-lo pulas cuostas.)

Manuol — Yá se puode albantar tiu Antónho. Sente-se.

Tiu Antonho — A mi si me dezírun que curaba cul cumputador, mas ua cousa ye bé-la outra dezir-la. Ácerta! Anton l que tengo Sr. Doutor? Cousa rui?

Manuol — Nó, nun há-de ser nada. Ten q’andar menos de carro i mais a pie. Faç bien andar a pie, i anquanto anda a pie fala culas pessonas. Bai a tomar estes remédios nuobos, feitos de yerbas de las arribas. Se nun le passar torne acá.

Tiu Antonho — Parece-me que yá stou melhor, nun sei se fui de l couso de l cumputador... Bá, Sr. Doutor oubrigado. Até soutordie.

Manuol — Adius tiu Antónho, dé bejitas an casa i las melhoras.

(tiu Antonho sale i l Doutor chama outra pessona.)

Manuol — Cândida dos Reis Xavier.

Tie Cándida Palomba — Buonos dies Sr. Doutor. Stába alhi un spanhol a zirrar i a zirrar que era antes de mi i you a dezir que nó.
Manuol — Ei tie Candida Palomba, buonos dies. Anton outra beç por qui? Ls remédios que le dei nun le pintórun ?

Tie Cándida Palomba — Ai, nien me fale Sr. Doutor. Agora pareço outra mulhier. Aqueilhas mistelas que tomei fazírun-me tan bien, tan bien... I éran doces! Nó, hoije bengo acá por bias de l miu Abilio. Cousa mais maluca nunca you bi. Yá un més que l ando a dezir para benir a bé-lo mas nun adelantra. Maluco cumo un burro!

Manuol — I anton que ten?

Tie Cándida Palomba
— Nun sei, el diç que nó, mas you acho que aqueilho ye freima. You acho q’aqueilho ye l bino que le subirte a la cara. Mas nun adelantra falar cul, parece-me que cada beç bebe mais.

Manuol — Eilha inda l faç mais do que el ye. Anton s’el nun quier benir cumo bamos a fazer?

Tie Cándida Palomba — Nun sei, mas se el fusse un destes dies até nuossa casa dezindo que iba para me ber a mi. Si, nun antende?

Manuol — Antendo you de mais. Stá treminado.

Tie Cándida — Oubrigado Sr. Doutor, nun sei cumo le hei-de pagar. Ls buonos dies a la buossa Lice. Se quejir uns frajonicos de casca, que nun passe gana deilhes que you astanho tube muito.

Manuol — Tá bien tie Cándida, you digo-le. Adius.

(L doutor iba–se a purparar para chamar outra pessona, quando aparece Lice a correr, mui albrotada, cun un papel na mano.)

Lice — Manuol, mira, mira. Olha l que recebi!

Manuol — L quei? Acalma-te.

Lice — Acabei agora de recebir por anternete la nobidade.

Manuol — Mas que nobidade?

Lice — Acho que fui aperpuosta para recebir l prémio Nobel…

Manuol — Tu stás bouba! Ai se ls bielhos bíssen esto de l cielo! L que dirien?!




3° CENA

(Afinal, tiu Bulmiro Faca Aguçada, tiu Jesé Saca Miedos, tiu Fracisco Fardela Rota que ajudórun i ansinórun Melufa, stában agora ne l cielo a oubir i a ber todo l que el dezie. Éran ls anjos de la guarda del. Nesta cena, cun San Pedro, stan estes trés personaiges, cada un cun uas alicas brancas a falar subre la fama de Manuol Melufa i Lice Lindaixa, la mulhier. Eilhes de riba bien todo, i quaije que tamien nun acraditában.)


Tiu Jesé — Á Bulmiro, mira-me par’este peste agora! Quando ampeçou a trabalhar na tue barbarie solo tenie fame i merda anriba del…

Tiu Bulmiro — Peste!? Esso diç el! You siempre dixe que l rapaç iba longe i nun m’anganhei. Inda bien que you l acarinei.

Tiu Fracisco — Baliente rapaç! Gusta-me a mie la giente fina i libaral. (bolbendo-se para San Pedro) Á San Pedro, bós que dezis?!

San Pedro — You nun sei cumo deixórun a este santo Manuol Melufa fazer tanto milagre na sue tierra! Nun ye por nada, mas nun ye questume! L que le baliu a el fui l oumbrico que you le botei, senó...

Tiu Jesé — Á San Pedro, çculpai-me, mas a las bezes inda dezis bien baboseiras! Para mi, l que le baliu al rapaç, fui haber-se casado cun aqueilha rapazica. Bibideira, fina, guapa, libaral i agora cun aquel galardon.... You bien le dezie: Melufa, tu séias-me fino, arranja-me ua mulhier pa la bida. Mira, quando you era cuntrabandista, l que me faltou fui ua mulher assi. Se tengo acertado, hoije tenie la maior fertuna de l çtrito.

Tiu Bulmiro — Calhe-se tiu Jesé, el i San Pedro nun sabeis l que dezis. L que le baliu al rapaç fui la mano que you le botei quando tenie la barbarie, senó nun habie cheta para studar.

Tiu Fracisco — You gusto de bos oubir falar, a todos quantos sodes. Quier dezir: antes, l rapaç, cuitadico, naide miraba par’el, parecie que tenie sarna. Agora, que ten ua mulhier pimpona i afamada i que ye rico i conhecido por to l lado, yá todos fúrun ls antuantes de la sue riqueza! Até San Pedro! Se nun fura you, que l’ansinei a conhecer las yerbas... l que serie del!?

San Pedro — You nun sei, mas para mi se nun ten sido l miu ombro.

Tiu Jesé — I torna el cul ombro... Se nun tengo sido you a dezir-le las cousas al miu Melufica...

Tiu Bulmiro — Séiades hounestos. Reconhecei que se nun sou you cula barbarie...

Tiu Fracisco — Calhai-bos que yá meteis nonjo cula cumbersa.

San Pedro — Metemos nonjo?! Tu cuidas que fuste tu?

(Oube-se ua boç off cun eco. Ye la boç de Nuosso Senhor a poner ordre naqueilha giente i naqueilha çcuçon. Todos míran parriba)

Boç de Nuosso Senhor — San Pedro?

Tiu Jesé — I agora, quien ye este?

San Pedro — Calhai-bos, ye Dius que quier falar comigo.

Boç de Nuosso Senhor — San Pedro, lembra-te que stás ne l cielo. Nun stás ne l café a çcutir. Bamos a ber se metes orde nessa giente. Manuol Melufa, deixai-lo. D’agora an delantre acupo-me diretamente you del. Essa comisson d’anjos de la guarda que tenes ende, a partir d’hoije bai a ancarregar-se doutra pessona. Mirai bien, bedes aquel bielho que stá alhi a falar na praça? Yá ten mais de mil anhos. Anda malo, mas inda ten que durar outro tanto.

San Pedro — I cumo se chama l bielho ?

Boç de Nuosso Senhor — L bielho ye la léngua de ls bisabós. L bielho ye la léngua de ls abós. L bielho ye la léngua de ls pais. L bielho ye la léngua de Melufa. Essa léngua yá tan bielha, essa léngua que ye la buossa, chamai-le cumo quejirdes. You chamo-le sendinés i palaçulés i picotés i san martinés de l mirandés.

Tiu Fracisco — Dius sabe falar! Dius sabe mandar! Seia feita la sue buntade. Pa la frente ye que ye l camino.

Tiu Jesé — Bala-me la Birge Santíssima. Agora l que bamos nós a poder fazer por esta léngua que todo mundo giente stá a scamujir ?

Boç de Nuosso Senhor — You yá dixe q’acabou la çcuçon. Quiero esta léngua bien biba outra beç. Quiero un trabalho bien feito i nada de questiones.

FIN

Março 18, 2008

L Barbeiro que dou an Doutor 2






quelóquio de Carlos Ferreira







II ATO


(Aparécen outra beç ls apersentadores)

Apersentador — Anton, todo mundo stá a gustar? (Pon la mano na oureilha a modo de dezir que nun oubiu la giente) Nun oubi nada!

Apersentadora — Até parece que sós tu l prencipal !?

Apersentador — Nun sei quien ten mais catarro, se you, se tu!

Apersentadora
— Bá, nun metas nonjo delantre de giente.

Apersentador(diç a modo un segredo baixico) Este segundo ato passa-se ne l anho dous mil i yá bos digo que bai a haber namoro!

Apersentadora — Esto ye solo ambeija de l prencipal! Mas, alantre.
Neste ato, tiu Bulmiro Faca Aguçada, tiu Jesé Saca Miedos i tiu Fracisco Fardela Rota yá se morrírun. Manuol Melufa aprendiu a barbeiro i aprendiu ls segredos de las yerbas cun tiu Fracisco Fardela Rota.

Apersentador — Apuis Manuol fui studando a la nuite anquanto era barbeiro i conseguiu antrar pa l’ounibersidade de medecina.

Apersentadora — Milagre, nun ye cumo tu! Ye un rapaç fino cumo las streilhas.





1° CENA


(Stamos pul meio de Júnio, na rue. Hai bários puiales nua pracica i ye Demingo. Stan uas ties bielhas a filar, i tamien tie Calra, ua tie meio bruxa, que le cháman tie Arrepunsada. Entra Abelhico Bigorilho, que ye un rapaç nuobo, por ende de 19 anhos, bestido de Demingo, mas an moderno, cun çapatilhas i fato de treino de marca.)


Abelhico – Ei tie Calra, a filar nun Demingo!?

Tie Calra – Ei filho, ten que ser, pus que quieres. De mais nun se stá bien.

Abelhico – Nun biu porqui a Manuol ?

Tie Calra – Mas qual Manuol?

Abelhico – Quantos conhece? Manuol Melufa, qual há-de ser!

Tie Calra – Á si, Manuol Melufa! Nó, hoije inda nun l bi. Aposque stará metido an casa a ler ou a screbir ne l cumputador. Diç la mai q’agora nun quier outra bida. Deç que fui pa la deficuldade i cumprou esse traste ... (Entra Manuol) Mira, ende l tenes. Nun se fala ne l diabro sin q’el nun apareça.





2° CENA


Manuol(diç baixico solo para Abelhico) L diabro ye eilha, i satanás al mesmo tiempo ... Bruxa! (Quando Manuol diç bruxa amostra pa la giente la mano a fazer cruzes)

Abelhico – Ei Manuol, stás buono ? (dan-se ua monzada). Anton essa deficuldade, cumo diç tie Calra. Yá bás listo por astanho?

Manuol – Abilho Bigorrilho! Que tal, home? An que modo hoije tan cedo porqui ? Bamos-mos a sentar neste puial, que tie Arrepunsada nun mos ouba. Nun se puode dezir nada. Stá siempre cul oubido a la cata...

(séntan-se ne l puial, pónen las manos nos zinolhos i ampéçan a cumbersar)

Abelhico — Mie mai hoije fizo-me madrugar, quijo ir al Rechano a ber ua maçaneira san juaneira que tenemos alhá na binha i, cumo eilha nun sabe guiar l trator, alhá tube miu Abílio que ir cun eilha. Apuis de benir, labei-me, comi ua códia i yá quedei jantado. Pula tarde se me dir la fame, como ua tosta ne l café Fuonte Nuoba, q’alhá son balientes.

Manuol — Se me tenes dezido algo, habie you ido cun bós. Mas q’eideia la de tue mai: Maçanas san juaneiras? Mas a esso yá naide liga!

Abelhico — You sei, mas par’eilha, aqueilho ye un mimo. Astanho parece-me que se bai a cunselar. Stá carregadica, até se debelga cun tanta. Diç que solo l cheiro que déixan an casa le tira todos ls males durante meio anho.

Manuol — Mira que nun quiero teimas. S’eilha l diç ... Yá me dezie tiu Fracisco Fardela Rota que balie mais ua maçana san juaneira pocha i chena de brugos, que ua arroba de las cumpradas ne l soto. Outordie, subre esso, stube a ber uas cousas an la anternete ...
(Abelhico dá-le ua palmada no ombro i meio a rir-se anterrompe-lo)

Abelhico — Tu stás boubo, Melufa! Antre l que te cuntou tiu Fardela Rota i agora l’anternete, pones-te boubico cun essas cousas de la medecina natural. Acabas cuntigo. Mira mas ye a ber s’aprendes la medecina normal, que yá tenes eidade.

Manuol — Nun t’apoquentes, dá para todo. Sabes, yá screbi quaije que to las receitas pa malzinas q’aprendi cun tiu Fardela Rota i tiu Bulmiro Faca Aguçada, ls mius mestres. Que Dius ls tenga an çcanso. Quiero ber se na faculdade fago un trabalho de fin de curso subre las medecinas tradecionales i naturales i apuis, mais tarde, quando yá stubir formado hei-de fazer la mie specialidade nesso. Mas an Pertual nun sei. Se calha tengo q’ir pa l stranjeiro.

Abelhico — Mira que sterloque. Adonde tu andas metido Melufa! You nun m’anganho muito: bás-te a poner boubico! Agora por fuorça que hás-de fazer l que pormetiste quando antreste pa la barbarie de tiu Faca Aguçada: ser doutor d’ounibersidade, d’yerbas i de cumputador.

Manuol — Á Abilho, tu nun me antendes: mira las bacas boubas, las dioxinas de ls pitos Belgas i outras zgrácias cumo essas. Esto un die ten que stourar. A nós aqui siempre mos tubírun cumo uns atrasadicos, mas daquie por lantre inda bamos a tener muito q’ansinar a la giente de las cidades. Cuitadicos, cada beç tengo mais pena d’eilhes. Parécen almicas sin Sul nin Norte. Por aqueilhas rues... ua tristeza... Parécen perdizes çpaixarinadas ne l tiempo de botar l arbicida a las binhas...

(Abelhico ampeça a dar cul cotobielho a Manuol i este calha-se. Passa por eilhes un grupico de rapazas pimponas que bénen pula rue arriba, todas agarradicas uas a las outras i dében d’ir pa l café. Bótan-le uns oulhos als rapazes, meio rebuoltos. Uns oulhos de rapazas nuobas pa rapazes nuobos a mode dezir: beni cun nós. Mas que stais ende a babar la salsa, tristes?! Abelhico i Manuol ban atrás deilhas, calhadicos, cun ls uolhos, cumo s’eilhes quedássen sentados i ls uolhos fússen atrás de las rapazas. Anton, diç Abelhico pa Manuol.)

Abelhico — Á Melufa, deixa-te agora dessas cousas. Tu nun bés las gaijas?! Aposto que ban pa l café «Fuonte Nuoba». Aqueilha, la Lindaixa, nun era la que t’agradaba? Bamos ambora que bai a ser hoije que l’angatas.

(Albántan-se i ban-se atrás de las rapazas)




3° CENA

(Esta cena passa-se ne l café «Fuonte Nuoba». Hai ua música, desta d’agora, mui alta, a modo batuque, i bárias mesas cun giente nuoba a falar i a buer. Hai ua mesa cun trés rapazas, Lice Lindaixa, Teresa i Albertina, que fálan antr’eilhas.)

Lice Lindaixa — Á Albertina, mas Manuol Melufa adonde anda?

Albertina — Mira que pergunta! Anda ne l mesmo sítio que tu, an Lisboua.

Lice Lindaixa — An Lisboua? You nunca l bi alhá. I l que faç?

Albertina — L que faç nun sei !

Teresa — You acho que anda na faculdade de medecina i a la nuite trabalha, mas nun sei adonde, nin an quei.

Lice Lindaixa — Mas el yá nun yé nada nuobo. Nun há-de ser mui fino.

Teresa — Nun ye fino? Dízen que ye l gaijo mais spierto que se passeia na faculdade de medecina de Lisboua. El yá ampeçou a studar mui tarde. Ampeçou a trabalhar na barbarie de tiu Bulmiro Faca Aguçada i andaba siempre a studar las yerbas cun tiu Fracisco Fardela Rota pa las arribas i a la nuite iba pa Miranda a studar. Dízen que ne l décimo i segundo anho solo nun tubo binte de média porque habie alhá un porsor meio carranha que nun gustaba del.

Lice Lindaixa — An Lisboua!?... Adonde morará?

Albertina — Mas quanta pregunta hoije, subre Manuol Melufa… Nun quieres tamien l telifone del i que le pregunte se yá ten moça i que te marque un ancontro!? Parece-me que andas mui antressada.

Lice Lindaixa — You!?... Nun deixa! Preguntei solo por perguntar…

Teresa — Si, aposque ten bichos! You digo-te la berdade, s’esse rapaç me tocasse pula puorta nun dezi que nó. Un rapaç assi, pimpon, spierto, trabalhador i ... nun sei, mas há-de tener mais cousas buonas.

(Entra Manuol, Abelhico i Pedro Patoixa, ls trés cumbersando i botando ls uolhos a las rapazas, cumo se stuíissen a falar d’eilhas).

Albertina — Ende l teneis. Mirai, Pedro Patoixa tamien ben cul. Se quereis you pido-le para beníren para an pie de nós.

Teresa — Nun penses que solo tu ls conheces. You tamien... (Teresa albanta-se i aceinha cul braço na direçon de ls rapazes) Abilho, á Abilho! Á Pedro, bá a ber se pagais un copo! Sentai-bos aqui cun nós.

(Pedro i Abilho albántan l braço i ban-se todos a sentar na mesma mesa).




4° CENA

(Rapazes i rapazas dan-se beisos. Séntan-se alternando rapaç cun rapaza i Manuol calha an pie de Lice Lindaixa).

Pedro Patoixa — Ei cambada, an que modo bós aqui ? (Albanta-se, albanta l braço, a modo de chamar l duonho de l café para pedir de buer) L que bueis ? Hoije pago you. (Chega l duonho de l café, an pie la mesa) You quiero un çumo de laranja.

Abilhico — A mi trai-me un çumol.

Teresa — You quiero, you quiero, l que quiero? Puode ser un çumo de papaia.

Pedro Patoixa — Ai, que finura! Pa-pai-a!!!

(Teresa faç que le dá a Pedro por este ser caçuador)

Albertina — Para mi puode ser, ... uhmn... un çumo d’ananás.

Lice Lindaixa — You quiero un café i ua garrafa d’auga.

Pedro Patoixa — Á, you auga nun pago! Bás al chafariç de la Calçada i inches-te d’eilha de boca.

Abelhico — Lindaixa ye cousa fina, Patoixa. Tu nun bés q’agora stá pa la capital?! Gente de Lisvoa só veve por garrrafinha.

Lice Lindaixa — Até parece!

Pedro Patoixa — Bá Melufa, yá solo faltas tu pedir. Mira a ber se te decides, se nó quedas a seco.

Manuol Melufa — Staba a oubir-bos a bós. Trai-me un café tamien.

(L serbiente bai-se, Pedro Patoixa senta-se i ampéçan a cumbersar)

Albertina — Anton Manuol, essa Lisboua, que tal?

Manuol — Se you pudisse fazer l que fago alhá, sien salir de Sendin, nun me caçában alhá nó, nin mais un minuto.

Teresa — Anton, nunca biste puli a Lice?

Manuol (bulbendo-se para Lice) Nun me digas que tamien stás naqueilha tristeza!?

Lice — Stou. Ando ne l quarto anho de Biologie de la Ounibersidade de Ciências. Moro na residença 24 de Júlio.

Abelhico — Bá Melufa, dizes q’alhá conheces pouca giente. Rapazas destas nun debe de haber por alhá muitas. Esta ten chichas que chéiran a Sendin. Aporbeita i pregunta cumo s’entra pa la residença essa, apuis de meia nuite.

(Lice faç que le dá a Abelhico, por este ser tan atrebido, mas Abelhico agarra-le l braço)

Manuol — Falta el por alhá rapazas. Mas cumo las d’aqui yá se sabe que nun son. Ua pessona quaijeque siempre a falar grabe anfada-se debrebe d’eilhas. Mira, nun te pido l código de la residença, cumo diç Bigorrilho, mas gustaba de tener l tou correio eiletrónico, se nun t’amportas.

Pedro Patoixa — Milagre que nun s’amporte! Stás aqui stás a salir un Sr. Doutor, bás a ser un bun partido... Ides a ber q’inda arranjais algun sterloque por alhá; bá! bá!
... (Lice faç outra beç que le dá a Pedro.)

Lice (Abre l bolso i tira d’alhá un cartonico i antrega se lo a Manuol) You tengo trés direçones eiletrónicas. Neste carton solo tengo dues, mas apuis se quejires dou-te la outra.

Pedro Patoixa — Nun falta nada. Yá te dá todo Melufa. Quanto nun bal andar a studar an medecina.

(Lice faç outra beç que le dá a Pedro. Melufa tira un carton de l bolso i dá se lo a Lice)

Manuol — Nun fagas couso. Aqui tenes l miu correio eiletrónico. Mira, cumo sós de biologie, hemos de trocar uas ampressones subre uas yerbas que hai pa las arribas, a ber se sabes mais do que you.

Abilho — Alhá stá el cun las yerbas. Pantemineiro ! Se fuosse you, ibas a ber anquanto le daba las yerbas.
(Lice faç outra beç que le dá a Abilho)

Albertina — Bá giente! Sodes todos mui buns rapazes, mas you yá me bou ambora senó mie mai yá naide l’atura. Diç que quando bengo a Sendin ye solo para andar puls cafés i çcotecas, mas para star cun eilha nun tengo tiempo, i ten rezon.

(Albertina albanta-se para s’ir ambora i ls outros albántan-se todos tamien).

Pedro — You stou cum’Albertina, tamien yá me bou até casa. Anton lougo a la nuite cumo ye? Bamos todos até la çcoteca.

Lice — Bamos, bamos. Tu nun bás Manuol?

Pedro — Buono stá todo mundo d’acordo. Todos aqui antes de las onze de la nuite.


(Sálen todos i acaba l II ato)

(Al anterbalo canta-se la cantiga «Yá t’agarrei afeiçon»)